نمی دانم این به کدام دوره زندگی ام مربوط است یا دقیقا چند ساله بودم؛ دو ، سه ، چهار؟ ... دست های مادرم تازه و شفاف با قاشق های استیل کوچک مربا خوری آن روزها که سر قاشق ناگهان بعد از یک میان باریکی حساب شده در بالا شکل گلبرگی می گرفت با آن نقش های گل رز روی دسته ... جزء جهازیه اش بود... با سر به من اشاره می کرد قاشقی از ملات بیسکویت مادر را که آن موقع با چای و چه می دانم درست می کردند بخورم ... این روزهای بهم ریختگی آن نور روی دست های مادرم عجیب به چشمم می آید ... مادر دلشوره عجیبی است نمی دانم چه می کشد که این قدر بهم ریخته ام ...

احساس می کنم گاهی به زبان ظریف تری احتیاج دارم تا بگوییم چه مایه دوست ات دارم ... چگونه چیزهایی را تجربه کرده ام که هیچ گاه قابل انتقال نیستند... همان زمان که این نیاز قلب مرا می کند، شعری جدید ساخته می شود که باز هم مرا راضی نمی کند... چرا که قلب تهی شده دائما حرف هایش را مانند کودکی کلافه ، پس می گیرد ...